رمز ماندگاری وارد شدن در دل های مردم است !

باید باور هایمان را مانند الماس صیقل دهیم !

با تبسم ساحل

        دل به دریا سپردم

               و اینک تلاطم امواج

                            تکه های دلم را

                                   بر تخته سنگهای

                                             انتظار  می کوبد !

کلید دستیابی به خوشبختی خود را ...

در جیب کس دیگری نگذارید...ان را در دستان خود بفشارید !

یک نگه کرد و گذشت ...منو نشناخته بود

اخه رنج و غم و درد ... کارمو ساخته بود

   اون که از شاخه ی عمر منو با سنگ غم انداخته بود

    اون که  بر  جون و دلم  مثل سرمای خزون  تاخته بود

                               منو نشناخته بود  !

          یاد یک خاطره .. یک عمر تباه ..مثل اه..مثل   یه ناله

           دوید از پی او .. دامنش را بگرفت .. شد  قدمها کوتاه

                          رو  بمن  کرد و ...  نگاهی  ...   چه  نگاهی

                          رنگ  و  رویم   چو  بدید  رنگشو   باخته   بود

                             اخه  رنج  و  غم درد ....... کارمو   ساخته   بود

                              یک نگه کرد  و  گذشت ...یک نگه کردو گذشت

       روزی که کلک تقدیر

                  در پنجه ی قضا بود

                             در  لوح  افرینش

                                     غم سرنوشت ما بود !

در چشمان بخار گرفته شیشه

    سرو   همیشه سبز ....باشاخه های خمیده

                          زیر بار برف .....به بهار می اندیشد

                                  و من تو را .... تو را  زمزمه می کنم   .

غوطه زدم ....به دریا....ندیدم در ....

این ....گناه بخت من است  .... گناه دریا نیست !

.

چو وا نمی کنی گره ای .......خود گره مشو  !

پرده ی توری برف جلوی چشم زن اویخته ست.

مرد با خاطره عشقی دور مانده سرگرم درین روز زمستانی سرد  !

یادها می ریزند از سر شاخه ی اندیشه ی او....برگهایی همه زرد...

زن درین سوی اتاق مانده تنها در خویش ....

عشق او خاطره دوری نیست !

بر لبش می گذرد  " وه چه نزدیک و چه دوری از من  "

مرد تنها در خویش بیصدا می گرید....می کشد اهی  ..و..

لب می بندد  " وه چه دوری و چه نزدیک به من  "

پرده نازک اشک جلوی پنجره چشم زن اویخته ست !!!