تمام سخنان عاشقانه دنیا به اندازه یک عمل عاشقانه ارزش ندارد !

فرهنگ رودخانه ای ست .......به قدمت تاریخ

ما ان پیاده ایم  ......که ز پا فتاده ایم ......در عرصه ی وجود

        باد پیچید  در ترانه   برگ               برگ  لرزید از بهانه باد

                هر کجا برگ خشک بود افتاد        باغ نالید وگفت:باد مباد                       

        در شگفتم گناه باد چه بود؟           برگ خشکیده بود باد ربود

     باد هرگز نبود دشمن برگ             مردن برگ دست باد نبود                

    زندگی ذره ذره می کاهد     خشک و پزمرده می کند چون برگ                            

   مرگ ناگاه می برد چون باد    زندگی کرده دشمنی یا مرگ  ؟؟؟                          

گاهی نیاز عمیقی به تنها بودن حس می کنیم.

انگاه باید به خلوت خود بازگشته  و  دوباره در ذات وجود ریشه بزنیم  !

تمام روز نگاه من در چشمان خاطره هایم دوخته شده بود ..

     به تو می اندیشیدم ....حس بودن تمامی موجودیتم را می فشرد..

ومن....میان تو  و  خودم سکوتی رو حس می کردم......
                                               

بیقرار و سرگردان ....به دنبال شکست سکوتی بودم که

....سالها شکسته بود مرا....!

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

انچه جان کند تنم .....عمر.....خطابش کردم !

تنها کودکی که هرگز ....بزرگ نمی شود....کودک درونمان ....است!

یکی از مشکلترین کارها اینست که......در ایینه به عمق چشمان خود فرو رویم!

رفیق بی وفا را کمتر از دشمن نمی دانم

شوم قربان ان دشمن که بویی از وفا دارد