یک نگه کرد و گذشت ...منو نشناخته بود

اخه رنج و غم و درد ... کارمو ساخته بود

   اون که از شاخه ی عمر منو با سنگ غم انداخته بود

    اون که  بر  جون و دلم  مثل سرمای خزون  تاخته بود

                               منو نشناخته بود  !

          یاد یک خاطره .. یک عمر تباه ..مثل اه..مثل   یه ناله

           دوید از پی او .. دامنش را بگرفت .. شد  قدمها کوتاه

                          رو  بمن  کرد و ...  نگاهی  ...   چه  نگاهی

                          رنگ  و  رویم   چو  بدید  رنگشو   باخته   بود

                             اخه  رنج  و  غم درد ....... کارمو   ساخته   بود

                              یک نگه کرد  و  گذشت ...یک نگه کردو گذشت